Stoję wciąż 

pod twoim oknem 

i od deszczu całkiem mokra 

stoję z twarzą tą prawdziwą 

takiej ty mnie 

nie znasz chyba 



Chociaż wiem żaden deszcz 

(nie) nie zmyje tego 

co w sercu noszę 

mogę biec, szybko biec 

(lecz jest) lecz jest od siebie 

uciec najgorzej 



Dlatego stoję wciąż 

pod twoim domem 

i wszystkie nasze noce niespełnione 

podglądam przez szyby zapłakane 

ty przecież wcale takiej 

mnie nie chciałeś 

dlatego uciekałam jak najdalej 

i biegłam choć wiedziałam doskonale 

wystarczy jedno twoje zawołanie 

i wrócę taka 

jakiej mnie nie chciałeś 



Chociaż wiem żaden deszcz 

(nie) nie zmyje tego 

co w sercu noszę 

mogę biec, szybko biec 

(lecz wiem) że jest od siebie 

uciec nie sposób 
























Popatrz, zamieniam się w anioła 

i chociaż jestem stworzona by kobieta być 

dla ciebie 

zobacz, gdybym wzniosła się 

chociaż to niezwykła rzecz 

mogłaby punktem tylko być na niebie 



Nie patrzysz się, nie widzisz mnie 

a co z oczu jest, to z sera też 

nie, nie patrzysz się 

śmiech znika z ust 

cóż wart jest śmiech, gdy nie parzysz już 

nie, nie patrzysz na mnie już 



Spójrz tam jak wdzięczę się do lustra 

i uśmiech ślę 

bo może dzisiaj podglądasz mnie 

z jego drugiej strony 

a ty 



Nie patrzysz się, nie widzisz mnie 

a co z oczu jest, to z sera też 

nie, nie patrzysz się 

śmiech znika z ust 

cóż wart jest śmiech, gdy nie parzysz już 

nie, nie patrzysz na mnie już 



nie patrzysz na mnie…